user_mobilelogo

 

 

Και τώρα οι δυο μας

Βάλε καφέ, φέρε και τα τσιγάρα

Θέλω και μουσική, το ξέρεις πως λατρεύω την μουσική, να καλύπτει το κενό όταν μου σταματούν οι λέξεις…

Να τις σταματώ και να συνεχίζω να χάνομαι

Οκ, μην περιμένεις να πω μια θαμπή ιστορία αγάπης

Δε μου ταιριάζει

Θυμάμαι καλά και θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή την μέρα που σε γνώρισα

Ήταν Μάρτης με αρκετό κρύο

Ο ουρανός ήταν κλειστός, μάλλον βροχή θα ερχόταν

Στο βάθος, που και που, στον ουρανό έβλεπες ανοίγματα με κατάλευκα σύννεφα, που σε έκαναν να αναρωτιέσαι… θα βρέξει, η, τελικά θα ξεπροβάλει ο λαμπερός ήλιος;

Και ξεπρόβαλε.

Εσύ

Μια παρουσία γοητευτική με φωνή βαθιά και σίγουρη, μάτια ζωηρά σπινθηροβόλα και ένα χαμόγελο ζεστό, οικείο και λίγο λίγο αμήχανο

Θυμάμαι ακόμη τη χαρά σου, όταν κι εσύ με είδες

Αφαιρέθηκα, η μου παράπεσε η πιο σημαντική εντολή ; «ου μπλέξεις»

Τώρα, πότε μπλέξανε οι γραμμές μας, πότε μπλέξανε οι ζωές μας, δε το κατάλαβε κανείς μας

Σαν κάποιος να έσπρωχνε τον έναν στον άλλον

Άναψε το τσιγάρο σου και άκου. Όχι λόγια που δεν σου έχω ξαναπεί, τα αισθήματα μου τα είδες ακριβώς την στιγμή που τα ένοιωθα, ακριβώς όπως έβγαιναν κάθε φορά, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε λέξη, σε κάθε ματιά

Θα σου πω πρώτα λίγα λόγια για μένα…που πολλά μπορεί να τα μάντεψες, να τα κατάλαβες, μα εγώ δεν στα είπα και πρέπει

Ξέρεις πέρασαν λίγοι άντρες πριν από σένα. Άντρες που άξιζαν και άντρες που δεν άξιζαν ούτε τον χρόνο, ούτε την προσοχή μου, ούτε το παραμικρό δευτερόλεπτό μου

Κι όμως…Τους διέθεσα πάρα πολύ χρόνο

Κυνήγησα, έκλαψα, πόνεσα, κάθε φορά έδινα κομμάτια και κάθε φορά γύριζα πίσω μισή, ηττημένη

Όχι από εκείνους.

Από εμένα

Για χάρη μιας κοινωνίας, για χάρη μιας μάζας, που έπασχε από έλλειψη φαντασίας και λυρισμού, για χάρη του φόβου της απολυτότητας ενός χαρακτήρα, βαθιά και αληθινά συναισθήματα, τα αντικατέστησα με λογική και κυνισμό

Εξαιτίας τους, για να αμυνθώ

Εκείνο που δεν κατάφερα ποτέ να υποτάξω ήταν το πάθος

Αυτό το πηγαίο πάθος, το πάθος με το οποίο γεννήθηκα μάλλον

Το πάθος για τον έρωτα, το πάθος για τα κρυμμένα όνειρα, το πάθος για την ίδια τη ζωή

Το πάθος να είσαι με κάποιον και να είναι για σένα, μοναδικός

Το πάθος να τον διεκδικείς. Αυτόν μόνο και κανέναν άλλον

Αυτόν, που θα είναι εκεί να σε ακούει να μιλάς, να του λες ότι βλακεία σου έρχεται και αυτός να σε ακούει

Αυτόν, που θα χάνει ώρες από τον ύπνο του για να σε κρατάει αγκαλιά, στην πιο απλή, στην πιο ανθρώπινη στιγμή σου, αυτήν την χωρίς λόγο στιγμή

Αυτόν, που θα σε φροντίζει, που θα σε νοιάζεται και που δεν θα βολευτεί στο ότι σε *έριξε μα θα συνεχίσει να σε διεκδικεί, να στο δείχνει, να στο λέει ακόμη κι αν σε έχει κάνει δική του

Έτσι λοιπόν δεν μπόρεσα ποτέ να ενσωματωθώ με το ρεύμα της εποχής, το ρεύμα της μάζας αφού το πάθος κυριαρχούσε σε όλα

Όταν κάποιος δε μπορεί να συμβαδίσει με αυτό το ρεύμα, είτε αποκαμωμένος το ακολουθεί ερήμην του, είτε απέχει

 

Αυτό είναι ποινικό αδίκημα, που διαπράττουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ο εξ ανάγκης συμβιβασμός, σε πράγματα και καταστάσεις που δεν μας ταιριάζουν, που δεν μας γεμίζουν, είναι σαν να αποδεχόμαστε τις κατηγορίες για ένα έγκλημα που δεν έχουμε καν διαπράξει.

Η πεζότητα και ο ψεύτικος κυνισμός, το βουβό και κρυφό κλάμα όταν βρίσκεσαι μόνος, οι δύο όψεις ενός νομίσματος

Ο κυνισμός και η πεζότητα που προβάλεις, για να μην δουν εσένα και την ευαισθησία σου, έναντι του βουβού κλάματος για την χαμένη ρομαντικότητα που κρύβεις, τον χαμένο συναισθηματισμό που του άλλαξες ρούχα, για να μην πληγωθείς από την κενότητα της μάζας

Και τα χρόνια πέρασαν…

Και πέρασαν τόσα πολλά, που ξέχασα ποια είμαι στα αλήθεια

Ξέχασα, μα δεν έπαψα να πιστεύω

Οι άνθρωποι που ονειρεύονται, που πιστεύουν σε αξίες, σε ιδανικά, γίνονται εύκολα δυστυχισμένοι

Γίνονται όμως και πόλος έλξης και τότε είναι θέμα χρόνου να συναντηθούν με την άλλη τους πλευρά

Το χαμένο κομμάτι τότε, θα κουμπώσει επάνω τους και λες, που ήταν τόσα χρόνια κρυμμένο;

Θα γίνει ένα με σένα

Χωρίς να τον ξέρεις, χωρίς να την γνωρίζεις

Θα το καταλάβεις από την πρώτη στιγμή που θα κοιταχτείτε στα μάτια

Μπορεί να μην είναι μόνος, μπορεί να μην είναι μόνη

Μπορεί να μένετε κοντά, μπορεί και πολύ μακριά

Κανένας παράγοντας δεν θα καταφέρει να σας κρατήσει σε απόσταση

Και τώρα εδώ

Οι δυο μας…

Τίποτα δεν είναι το ίδιο, δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι

Μαζί σου δεν εκβιάστηκε κανένα συναίσθημα. Όλα δόθηκαν σαν να σου ανήκαν, σαν να ήταν να δοθούν σε σένα

Δεν υπήρξε στιγμή διεκδίκησης, γιατί εσύ μου πρόσφερες απλόχερα εσένα

Οι άνθρωποι μπερδεύουμε το συναίσθημα που μας βγαίνει αβίαστα, το φοβόμαστε και αποζητάμε την σχέση, την δέσμευση ως επισήμανση των όσων αισθανόμαστε

Σαν ένα είδος ανταλλαγής για να νοιώθουμε σίγουροι και ασφαλής με τον άλλον

Εγώ και εσύ μοιάζουμε σαν δυο φτερά, αφημένα στον άνεμο

Κάποιοι θα το πάρουν ως δείγμα ελαφρότητας, κάποιοι άλλοι ως δείγμα απόλυτης ελευθερίας

Πετάμε, μα πετάμε αψηφώντας τον φόβο, τις αναστολές, τις ενοχές

Υπήρξα καταπιεστική γιατί κανένας δεν μου έδωσε τον εαυτό του, γιατί κανένας δεν με έκανε να νοιώσω συναισθηματικά ασφαλής δίπλα του, να αφεθώ να είμαι εγώ!

Υπήρξα δειλή, γιατί ποτέ δεν τόλμησα να διεκδικήσω όσα ονειρεύτηκα

Υπήρξα εγωίστρια, γιατί κρύφτηκα πίσω από τον εγωισμό μου

Τώρα θα μου πεις γιατί στα λέω όλα αυτά, γιατί τώρα…

Δε ξέρω γιατί

Ίσως γιατί τέτοια γυναίκα είμαι!