user_mobilelogo

 

 

Όταν ήμουν παιδί, ονειρευόμουν τα καλοκαίρια.

Κι αυτό, μου έδινε όσα μου στερούσε ο παγωμένος χειμώνας απλόχερα.

Φάνταζε στα μικρά μου μάτια μεγάλο, κράταγε τόσες πολλές ημέρες και νύχτες, που με έκανε να αναρωτιέμαι αν πραγματικά κάποτε θα τελείωνε.

Και ήταν πραγματικά μεγάλο! Σε χόρταινε, σε ξεδιψούσε.

Σε γέμιζε αλμύρα που έκανε το δέρμα να ασπρίζει. Άγγιζες το χέρι σου και γευόσουν όλη την αλμύρα της θάλασσας.

Τα μαλλιά σου γίνονταν κατάξανθα από τις καυτές αχτίδες του ήλιου.

Τα καλοκαίρια, είχαν χαρούμενες φωνές από γνωστούς και φίλους που είχαμε χαθεί μέσα στον χειμώνα.

Και τώρα…

Τώρα μεγάλωσα.

Τα καλοκαίρια μου έγιναν πιο μικρά, κρατούν λίγο και δεν τα χορταίνω.

Τα μαλλιά μου δεν προλαβαίνουν να ανοίξουν στο φως του ήλιου και μετά βίας γεύομαι στο σώμα μου το αλάτι της θάλασσας.

Μίκρυναν οι ημέρες και οι νύχτες του. Και τα όνειρα, ακόμη και τα όνειρα είναι και αυτά λιγότερα.

Τώρα μεγάλωσα.

Οι φωνές σώπασαν. Τα γέλια δεν αντηχούν τόσο δυνατά στα αυτιά μου.

Τώρα μεγάλωσα.

Τώρα έχω περισσότερο ανάγκη, να κρατήσω ζωντανά και μεγάλα τα καλοκαίρια μου.

 

 

 

Να είναι καλοκαίρι και το απαλό κύμα, να μας χαϊδεύει τα πόδια σαν βελούδο, η μέρα δειλά, δειλά να χάνεται, για να πάρει την θέση της η νύχτα.

Να έρχεται καυτή και που και που, να φτερουγίζουν πλάι μας φυσήματα δροσιάς από το ελαφρύ αεράκι της.

Να είναι καλοκαίρι, τα αστέρια να χορεύουν στον ουρανό και εσύ να κάνεις ευχές.

Να ξεδιψάς φιλώντας με, όταν στεγνώνουν τα χείλη σου.

Να αγκαλιάζονται τα χέρια μας, να μπλέκονται τα δάχτυλα και στα νύχια μας, να χωράει όλη η άμμος του κόσμου.

Να είναι καλοκαίρι και να μας έχουν ξεχάσει.

Να είναι καλοκαίρι και να αγαπιόμαστε ακόμα.

Σαν μικρό παιδί θέλω να ονειρεύομαι και πάλι

Τώρα που μεγάλωσα θέλω πίσω τα καλοκαίρια. Όλα εκείνα που μου κράτησαν λίγο.