user_mobilelogo

 

Είναι μικρή κι αθώα

 

Επίμονη και υπομονετική

Σχεδόν στωική

Αμίλητη και μοναχική

Μόνη, ολομόναχη.

Ο στόχος, το όνειρο, ο σκοπός, η ασφάλεια, είναι τόσο μοναχικά ταξίδια

Παρεξηγημένη στα τόσα χρόνια

Ύπουλη και πονηρή

Να σε πιάσει για να σε παγιδεύσει στον περίπλοκο και περίτεχνο ιστό της

Τόσο εύκολο να χαρακτηρίσεις και να την κρίνεις για τις προθέσεις της

Φοβάσαι να την μάθεις

Δεν την πιστεύεις...

Δίνει ζωή στα όνειρα

Τα ξυπνάει από τον βαθύ τους λήθαργο

Τόσο υπομονετικά υφαίνει τον ιστό της

Μα έτσι τους δίνει δύναμη. Να ανέβουν, να κρατηθούν επάνω της γερά, για να μπορούν να φτάσουν, όπου εκείνη επιθυμεί.

Τους πλέκει σχοινιά για να αποδράσουν και εσύ ψάχνεις το κίνητρο, την παγίδα της.

Ή τάχα φοβάσαι πως θα πέσουν και θα γκρεμοτσακιστούν;

Πάλι φοβάσαι

Είναι ασφαλή όμως, είναι ασφαλή επάνω στον ιστό της.

Μεταξένια όνειρα αφημένα στο πέρασμά της, στα αραχνοΰφαντα ίχνη της, που χάνονται μαγικά, σαν να τα παίρνει ο αέρας και να τα σκορπάει…

 

Η πιο επιδέξια υφάντρα τους, για να τα προστατέψει.

Η πιο ικανή να τεντώσει το νήμα και να το κάνει πιο ανθεκτικό και από το ατσάλι σου.

Κι αν δεν μπορείς να κεντήσεις μαζί της

Κι αν φοβάσαι πως θα παγιδευτείς

Κι αν δεν είσαι σε βαθιά γνώση να νοιώσεις την δύναμή της

Κι αν δεν σε παίρνει μαζί της στο όνειρο…

Τότε δεν είσαι για τα δύσκολα

Δεν είσαι για αυτούς που θέλουν, είσαι για αυτούς που πρέπει.