user_mobilelogo

  

Άραγε στο όνομα ποιας αγάπης πρέπει να υπομένουμε τις καταστάσεις που μας πονούν και μας πληγώνουν, κάνοντάς μας δυστυχισμένους;

Ποια είναι εκείνη η αγάπη που ανθίζει στο κενό

Με διαλείμματα δεν ζουν οι σχέσεις, κακώς οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όποτε θελήσουν, αδιαφορώντας για το κενό που μας αφήνουν

Κακώς επίσης που θεωρούν λανθασμένα ως δεδομένο την επιστροφή τους, μετά Βαΐων και κλάδων

Αχ αυτός ο εγωισμός των ανθρώπων

Αυτός που τους ποτίζει με σιγουριά, ακόμα και όταν σφάλουν

Αυτός που τους κάνει να πιστεύουν πως οι άλλοι, αιώνια θα τους συγχωρούν τα λάθη

Αυτός ο εγωισμός που τους κάνει να τα θέλουν όλα δικά τους, όποτε και για όσο το επιθυμούν

Και από την άλλοι οι υπόλοιποι που τους έμαθαν να είναι έτσι

Που τους έμαθαν πως έτσι, θα είναι για πάντα

Οι υπόλοιποι που δεν υπολογίζουν τον εαυτό τους και το πώς νοιώθουν και τα ξεχνούν όλα με τον ερχομό τους

Ώσπου κάτι παρόμοιο να γίνει πάλι και πάλι και πάλι

Και πόσο όμορφη και γλυκιά γίνεται η δικαιολογία για τις απουσίες που πονάνε!

Βαφτίζουμε το «κρέας ψάρι» για να μας ξεγελάμε

Όσοι αγαπούν δεν φεύγουν. Όσοι αγαπούν μένουν και παλεύουν στα δύσκολα.

Οι αγάπες δυναμώνουν μέσα από τα εμπόδια

Μείνε, πάλεψε στα δύσκολα

Μείνε να αποδείξεις πόσα αντέχει η αγάπη

Εγώ γιατί έμαθα πως η αγάπη δεν πονάει;

Γιατί έμαθα πως η αγάπη φέρνει χαρά, ευτυχία και όχι πόνο;

Ποιο είναι το λάθος; Που είναι;

Σε αυτά που εγώ έμαθα, ή σε εκείνα που με μαθαίνουν τώρα;

Μην σκαλίζεις, μην αναλύεις

Ζήσε στο τώρα, απόλαυσε την στιγμή, δίχως ερωτήσεις για το αύριο

Άιντε μέρες γιορτινές που είναι, πίνοντας ας πούμε και ένα στην υγειά των ανθρώπων πασπαρτού, που δίχως αυτούς η ζωή μας θα ήταν ανούσια

Και που δίχως αυτούς δεν θα μαθαίναμε τόσο καλά εμάς!