user_mobilelogo

 

 

                                                                      6/365

 

Νέα Χρονιά

Νέα Αρχή

Πραγματικότητα ή Ευχή;

Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας, η διόγκωση κάποιων καταστάσεων

Θεωρητικά τρομακτικές, πρακτικά διαχειρίσιμες. Αυτή η θεωρητική διόγκωση, λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης.

Εδώ πιστεύω πως η σημασία του χρόνου λειτουργεί θεραπευτικά. Καθώς κυλά ωριμάζουμε και μαζί με εμάς, ωριμάζει και η σκέψη μας, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε διάφορα γεγονότα. Ο χρόνος λοιπόν σαν από μηχανής Θεός, τοποθετεί τα πράγματα στην σωστή τους θέση.

Χρειάζεται φυσικά και δουλειά από μέρους μας

Ας ξεκινήσω λοιπόν με την ευχή!

Σε όλα τα μέρη του κόσμου, η αρχή του έτους θεωρείται μια ευκαιρία για νέο ξεκίνημα και νέες επιτυχίες.

Τα social media ξεχειλίζουν από like και share με ρητά, αναφορές, ευχές, συνταγές έως και εντολές αλλαγής.

Οι τηλεοπτικές οθόνες κατακλύζονται από λαμπερές εκπομπές αφιερωμένες στο «new year resolution», η αισθητική των οποίων όμως, πληγώνεται από τις τραγικές εικόνες των δελτίων ειδήσεων, που θυμίζουν τις αλλαγές που δεν καταφέραμε να κάνουμε για πολλά χρόνια σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

 Όλα αυτά, λες και γίνονται για να διατηρείται μέσα μας η μάχη του ενθουσιασμού και της χαράς, με το φόβο και την αγωνία, ανεβάζοντας τελικά το άγχος για τη ζωή και το μέλλον μας.

Σε ατομικό επίπεδο τώρα, η νέα χρονιά φέρνει μαζί της ευχές, ελπίδες και υποσχέσεις προς τον εαυτό μας: «θα κάνω τα πράγματα αλλιώς», «θα τα καταφέρω», «θα το αποφασίσω», «θα κάνω τη σωστή επιλογή», «θα δώσω νόημα στη ζωή και τη δουλειά μου», «θα  οριοθετήσω τις σχέσεις μου», «θ’ αυξήσω την επιρροή μου και θα πάρω την προαγωγή που αξίζω».

Με όλα αυτά να καίνε το μυαλό και να μας ζεσταίνουν την ψυχή, οι παραμονές του νέου χρόνου μας βρίσκουν αγκαλιά με το όνειρο μιας καλύτερης, πιο αποτελεσματικής και «αναβαθμισμένης» έκδοσης του εαυτού και της ζωής μας. Και η νέα χρονιά ξημερώνει!

Όμως θα το ’χετε δει κι εσείς…

Αυτή η «εξωτερική» νέα αρχή, είναι συχνά μια συνθήκη ικανή για να σκεφτούμε νέα πράγματα, να ονειρευτούμε, να υποσχεθούμε, αλλά όχι και για να πετύχουμε την εσωτερική ανάγκη που κάνει την πρόθεσή μας αποτέλεσμα και την επιθυμία μας πραγματικότητα. Έτσι, παρά τις ευχές και τις ελπίδες, η νέα χρονιά σπανίως αποδεικνύεται στην πράξη το ξεκίνημα για νέα πράγματα…

Στην πραγματικότητα τώρα,  γιατί όμως τελικά δεν τα καταφέρνουμε; Εγκαταλείπουμε, ή δεν ξεκινάμε καν;

Η απάντηση που μπορώ να δώσω έχει δύο σκέλη:

Πρώτον γιατί παρότι η χρονιά είναι νέα, εντούτοις εμείς είμαστε παλιοί! Και οι παλιοί έχουν το μαγικό τρόπο να επαναλαμβάνουν τα παλιά ακόμη κι όταν βρίσκονται σε νέα ξεκινήματα.

Δεύτερον γιατί δεν το πιστεύουμε. Το συναίσθημα της ματαίωσης που έχει εδραιωθεί από την ανεπιτυχή έκβαση παρόμοιων προσπαθειών μας στο παρελθόν, δημιουργεί μέσα μας αρνητική αξιολόγηση για την ικανότητά μας να πετύχουμε την αλλαγή και μειώνει προοδευτικά την αυτοεκτίμησή μας. Με άλλα λόγια κάθε φορά που αναβάλλουμε, εγκαταλείπουμε ή αποτυγχάνουμε, η επόμενη προσπάθεια μας ξεκινά από χαμηλότερη, δυσκολότερη αφετηρία.

Το να υποσχεθούμε στον εαυτό μας και τους άλλους ότι θα υλοποιήσουμε το ανώριμο, ανέτοιμο εσωτερικά αίτημα για αλλαγή, λόγω της αλλαγής του χρόνου, της πίεσης από το διευθυντή, ή το αίτημα του/της συντρόφου μας, είναι επίσης ανώριμο!

Μας παρομοιάζω σαν κάτι παλιά στοιχειωμένα σπίτια, που θέλουμε πολύ να μπούμε να τα δούμε πως είναι μέσα, μα φοβόμαστε τόσο πολύ, που ούτε καν απ’ έξω δεν περνάμε.

Το ίδιο κάνουμε με τα στοιχειωμένα κομμάτια της ζωής μας.

Δεν τολμάμε να τα πλησιάσουμε. Φοβόμαστε να τα ανοίξουμε, γιατί θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Κι έτσι, αντί να τα κοιτάξουμε κατάματα και να τα τακτοποιήσουμε, είναι προτιμότερο η σκέψη μας να τα διογκώνει στο μυαλό μας, δίνοντάς περισσότερη θολούρα και χάος στην εικόνα που μόνοι δημιουργούμε.

Τι πρέπει να κάνω για να πετύχω νέα πράγματα στην πράξη και να μη μείνω άλλη μια φορά στα λόγια;

Για να κάνω νέα πράγματα και να ξεπεράσω ότι «δεν δουλεύει» χρειάζεται να ολοκληρωθούν διαδοχικά κάποια στάδια:

Να δω σε μένα κάτι παραπάνω από αυτό που βλέπω ήδη. Να βρω το νέο μέσα μου. Δηλαδή ν’ ανακαλύψω πτυχές του εαυτού μου που είναι άγνωστες, μη ορατές υπό συνθήκες, εντελώς ανενεργές ή περιστασιακά ενεργές.

Να ξαναγράψω μέρος της προσωπικής μου αλήθειας. Να ξαναδώ αλλιώς τα παλιά που συχνά κρύβουν μεγάλα,  νέα και ν’ ανακαλύψω τα καινούρια που δεν είναι copy paste των παλιών.

Να αυξήσω το επίπεδο κατανόησης του εαυτού μου, το επίπεδο της συνειδητότητάς μου και ύστερα να αποφασίσω που θέλω να πάω.

Να επιλέξω  τι θα μάθω και τι  θα ξε-μάθω, τι θ’ αρχίσω και τι θα σταματήσω στο δρόμο για τον προορισμό μου.

Να αποφασίσω αν κι αυτή τη φορά θα προσπαθήσω μόνος μου, ή αν είναι η στιγμή να εμπιστευτώ κάποιον!

Τα παραπάνω βήματα δημιουργούν τις προϋποθέσεις μιας αρχής που έχει κάθε δυνατότητα να πραγματοποιηθεί γιατί εδράζεται μέσα μας και όχι στον έξω κόσμο.  Είναι μια αλλαγή που παίρνει νόημα από εμάς και μας το προσφέρει πίσω σ’ ένα συνεχή θετικό κύκλο.

Έτσι, προοδευτικά μαθαίνουμε:

Ότι η ελπίδα και το όνειρο είναι απαραίτητα, αλλά δεν εξασφαλίζουν την αλλαγή και την επιτυχία!

Ότι μπορούμε να πετύχουμε ότι βάλουμε στόχο, εάν γνωρίζουμε τη σημασία (νόημα) του και τους κανόνες πλοήγησης στη διαδρομή για την επίτευξή του, να βρίσκουμε πότε είναι η δική μας μοναδική στιγμή για να μια νέα αρχή, να ξεχωρίζουμε πότε μιλάμε εμείς και πότε μιλούν οι άλλοι με τη φωνή μας.

Με  άλλα λόγια η δυνατότητα, ή όχι για αλλαγή, εξαρτάται από τη δική μας ετοιμότητα και προετοιμασία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, κάθε αλλαγή γίνεται μια αρχή που έχει να προσφέρει αυθεντικότητα και αξία στη ζωή μας ενώ δεν έχει κανένα χρονικό, τοπικό ή άλλο περιορισμό. Μπορεί  να συμβεί οπουδήποτε, οπωσδήποτε και απ’ οποιονδήποτε. Και το πιο σημαντικό: διαρκεί όσο το νόημα που του έχουμε δώσει.

Ευχή μου είναι για την χρονιά που ξεκίνησε, η ισορροπία στην αμετροέπεια

Μία αμετροέπεια που μας διακατέχει σε όλα.

Και ξέρεις την θεωρώ υπεύθυνη για πολλές πράξεις μας.

Νομίζω δε, πως καιρός είναι να εφαρμόσουμε, την απόλυτη σημασία που έχουν οι έννοιες

Ισορροπία δεν σημαίνει παθητικότητα

Σημαίνει μέτρο

Και μέτρο δεν σημαίνει ούτε αναβλητικότητα, ούτε στασιμότητα

Ισορροπία δεν σημαίνει εθελοτυφλώ

Μέτρο που θα πει, πως αποδίδω τα του «Καίσαρος  τω καίσαρι».

Πήραμε τα μαθήματά μας από το παρελθόν και ώρα είναι να χρησιμοποιήσουμε τα όσα μάθαμε, ώστε να προχωρήσουμε στον νέο χρόνο, στα νέα χρόνια πιο καθαροί, τόσο απέναντι σε μας τους ίδιους, όσο και στους ανθρώπους που περιβάλουν την ζωή μας.

Όσο για εμένα, με λύπη μου θα εκφράσω πως πολλά πράγματα τα άφησα ανεξέλεγκτα.

Πράγματα που όπως και οι άλλοι, οφείλω να τα βάλω στην θέση που τους αναλογεί.

Δυστυχώς κάποιοι δεν θα ικανοποιηθούν, όπως συνήθως συμβαίνει στο ξεβόλεμα των καταστάσεων.

Όμως πριν ζητήσεις την αλλαγή, θα πρέπει να την κάνεις ο ίδιος.

Ας ξεκινήσουμε!