user_mobilelogo

 

…θα ξεκινήσω κάπως έτσι, ελπίζοντας πως μέχρι το τέλος, θα έχω καταφέρει να πω αυτά που νοιώθω…

Διάβασα πως την ώρα του θανάτου όταν φεύγει η ψυχή το σώμα πονάει, υποφέρει, από αυτόν το τόσο βίαιο αποχωρισμό.

Και θα σου πω μια ιστορία είναι η ιστορία για το ταξίδι της ψυχής που διάβασα και το βρήκα τόσο υπέροχο, τόσο βαθιά συγκλονιστικό που οπωσδήποτε θέλω να το μοιραστώ μαζί σου…

Πονάει λοιπόν το σώμα εκεί είχαμε μείνει…

Ύστερα λέει για τρεις μέρες η ψυχή τριγυρίζει ελεύθερη, όπου εκείνη θέλει όπου αισθάνεται πως έκανε καλές πράξεις 

Τις επόμενες και μέχρι τις εννέα ξεκινάει το ταξίδι για τον Παράδεισο!

Σε όλη αυτήν την διαδρομή η ψυχή συναντά τα τελώνια που προσπαθούν να την κάνουν να αισθανθεί ένοχη για κάποια πράγματα, την δοκιμάζουν μέσα από διλήμματα και τύψεις και ενοχές…

Αφού περάσει αυτήν τη τόσο σκληρή δοκιμασία, θα βρεθεί στον παράδεισο, όπου εκεί την περιμένουν ο Χριστός και ο ληστής

Μέχρι τις σαράντα ημέρες όπου Εκείνος θα επιλέξει που τελικά θα πάει αυτή η ψυχή, στον παράδεισο ή στην κόλαση;

Σκέφτομαι τώρα πόσες φορές έχω γράψει για την ψυχή και πόσο την πλησίασα ή αντίστοιχα πόσο μακριά βρισκόμουν…

Έπειτα στάθηκα στον πόνο, αυτόν τον τόσο βίαιο αποχωρισμό του σώματος που μέχρι τότε ήταν ένα

Έχω γράψει τόσα, αυτή τη στιγμή μου έρχονται σαν ταινία μέσα στο μυαλό

Είπα δεν θα ξαναγράψω

Είπα δεν θέλω να αποτυπώσω ξανά πουθενά τις σκέψεις μου

Είπα, είπα…

Ούτε ξέρω πια πόσα είπα γιατί τα είπα αν είχαν και καμία σημασία τα όσα είπα

Ξέρω πια πως ο δικός μου κόσμος έσπασε

Δεν ξέρω αν πίσω υπάρχει ένας άλλος, καινούργιος που ναι, λογικά θα υπάρχει

Εγώ ήμουν αυτή που έγραφα για κύκλους που κλείνουν, για καινούργιους που ανοίγονται, όταν βρεις τη δύναμη να κλείσεις τους παλιούς!

Εγώ ήμουν…

Ήμουν εγώ

Δεν είμαι όμως πια

Και ένα προς ένα, χρόνο το χρόνο, βήματα, γεγονότα, συναισθήματα ένας τροχός που γύριζε και μέσα σε αυτόν γύριζα και εγώ και γύριζα και ξαναγύριζα και σε μια στιγμή έσπασε

Έσπασε κομμάτια και εγώ πετάχτηκα έξω!

Ήταν ο κόσμος μου

Μέσα σε αυτόν υπήρχαν φορές που χανόμουν μα ήταν ο κόσμος μου

Αυτή που ήταν μέσα με αυτήν που είναι έξω είναι ένα;

Είναι ίδια, είναι η μία που πρέπει να αποδεχτεί την άλλη;

Τι είναι;

Σε έχασα

Έτσι ξαφνικά μου έφευγες μέχρι που όλα τελείωσαν κι εγώ είμαι ένα τίποτα

Κοιμάμαι ξυπνάω τρώω δεν τρώω γελάω κλαίω πονάω

Σε έχασα

Ο χρόνος μου πάγωσε, σταμάτησε εκεί…

Σίγουρα οι μέρες περνάνε, όλα περνάνε

Ξέρεις συνειδητοποιώ τις τόσες φορές που εγώ διαλυόμουν νομίζοντας τάχα πως έσπαγε, πόσο γελασμένη νοιώθω τώρα, πόσο ανόητη

Ράγιζε ναι όλο με κάτι όλο και παραπάνω

Μα τίποτα μα τίποτα από εκείνα δεν μπορούν να συγκριθούν με το σήμερα

Κάποιος μου είπε,  κόπηκε ο ομφάλιος λώρος δε θυμάμαι ποιος,  μα ήταν τόσο αληθινό σε μένα, τόσο πραγματικό, τόσο οδυνηρά πραγματικό

Μου γάμησες τον κόσμο μου σου είπα,  μου έδωσες μια και μου τα γάμησες όλα

Έφερες την ζωή μου τούμπα

Ναι μη πεις τα βλέπω… και ξέρω πως έτσι θα γίνει, δεν θα πω γιατί, δεν υπάρχει γιατί μου έλεγες… όχι δεν θα πω ούτε γιατί

Οι γονείς φεύγουν πρώτοι, έχω παιδιά, μπλα  μπλα  μπλα  μπλα

Ξέρω

Όταν ήρθες σε περίμενα, πως και πως σε περίμενα, ήξερα πως δεν θα έχω άλλη ευκαιρία να σε έχω τόσο δίπλα μου, μπροστά μου, να σε αγγίξω, έστω και έτσι!!!

Σε χόρτασα, σε ρούφαγα, σου μίλαγα, σε χάιδευα, σε μάλωνα, έβριζα, έκλαιγα σου σιγοψιθύριζα συνωμοτικά στο αυτί και ο χρόνος τελείωνε,  τελείωνε,  τελείωνε.

...Και κάπου εκεί  χάθηκα και εγώ μανούλα μου