user_mobilelogo

 

 

Ο κώδικας Μορς δεν είναι παρά μία μέθοδος μετάδοσης της πληροφορίας, δομημένη με παλμούς  μικρής ή μεγάλης διάρκειας, είτε με παλμούς ανάμεσα σε σημάδια από

τελείες και παύλες!

Η συνεννόηση λοιπόν των ανθρώπων με σήματα αρχίζει από πολύ παλιά, από την εποχή σχεδόν που παρουσιάστηκαν τα πρώτα ίχνη πολιτισμού!

Πολύ γρήγορα σχεδόν, μία παύλα χρονικά, διαρκεί όσο τρεις τελείες

 

Το κενό μεταξύ των ήχων του ίδιου γράμματος, διαρκεί χρόνο, ίσο με το χρόνο μιας τελείας

Το κενό μεταξύ των γραμμάτων, είναι ίσο με τρεις τελείες

Το κενό μεταξύ των λέξεων, διαρκεί χρόνο, ίσο με επτά τελείες

 

Στο σήμερα οι άνθρωποι μιλάμε, γράφουμε, βλεπόμαστε, επικοινωνούμε μέσα από πολλούς τρόπους

Βλέπεις η συνεννόηση των ανθρώπων και δη δύο ανθρώπων, μπορεί να αποδομηθεί και να αντικατασταθεί, με τον κώδικα που εκείνοι διαλέγουν  να μιλούν μεταξύ τους!

Έτσι παύει να έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο θα συνεννοηθούν όσο, ο τρόπος που μεταξύ τους θα γίνουν κατανοητοί ο ένας στον άλλον

Τόσο πολύ κατανοητοί που τα βλέμματα, η σιωπή, ένα χαμόγελο, ένα τραγούδι που θα αφιερώσεις, μιλάνε από μόνα τους

Μια που μιλάμε για ίχνη πολιτισμού και μια που εδώ, εγώ αφήνω τα ίχνη μου…

«Έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι, όσα θυμάμαι και ακόμα με πονούν

Έρχονται ώρες που οι σκέψεις με πληγώνουν και δεν τελειώνουν τα πως και τα γιατί…»

Πάντα μισούσα την απόσταση μεταξύ μας

Ποτέ μου όμως δεν τη λογάριασα

Ποτέ δεν την έκανα αρχηγό

Δεν την έπαιζα κι ας τόσο ικετευτικά με παρακαλούσε εκείνη

Ακόμα κι αν μου κρυβόταν και έβγαινε κλείνοντας μου πονηρά το μάτι, πως τάχα με ξεγέλασε, εγώ την έκανα στην άκρη

Είπα πέντε χρόνια από την ζωή μου

Πέντε χρόνια η ζωή μου!

Ναι, πέντε χρόνια αποκωδικοποίηση ενός μυστικού κώδικα, ενός άγραφου κώδικα, που εσύ κι εγώ συναντηθήκαμε για να νοιώσουμε, να μάθουμε

Αυτός ήταν ο δικός μας τρόπος για να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον

Ντυμένος άλλοτε με ωραία λόγια, με πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα από πάθος και προσμονή, από χαμόγελα πονηρά, ντροπαλά, αμήχανα, χαρούμενα, ευτυχισμένα, με μάτια 

λαμπερά, δακρυσμένα, τυλιγμένος ζεστά μέσα από χάδια, αγκαλιές, φιλιά, έρωτα

Άλλοτε βουβός, σιωπηλός, ένοχος, στωικός και υπομονετικός, σαν μάρτυρας για κάποιο έγκλημα που ποτέ του δεν διέπραξε

Θυμάμαι το «φεγγάρι», θυμάμαι πως είπα, πως μπορούν να μιλούν για αυτό, μόνο οι ερωτευμένοι και οι ποιητές, μμ θυμάσαι;

Θυμάσαι και βέβαια θυμάσαι!

Θυμάμαι τον Παράδεισο!

 

Πόσα εγώ έγραψα για σένα, με σένα!

Κι εσύ είπες, «είμαι ο δικός σου ζωγράφος, είμαι ο ζωγράφος της καρδιάς σου, εσύ μου δίνεις τη παλέτα…»

…Και τώρα που χάθηκαν για λίγο τα λόγια, που έμειναν για λίγο χώρια οι αγκαλιές, τα χάδια, τα φιλιά, ο έρωτας, που τα πρόσωπα κρύφτηκαν για λίγο… Τώρα είμαστε

επιτέλους μόνοι, εσύ κι εγώ μόνοι, ολομόναχοι, παρέα με αυτό που μας έδενε πάντα

Ένα βαθύ, ένα τρομακτικά δυνατό, γνώριμο και βαθύ συναίσθημα, ένας μαγνήτης που μας τράβαγε μαζί, ένας τυφώνας που σάρωνε τα πάντα στο δικό του πέρασμα και

υποκλινόταν στο μεγαλείο της αγάπης

«Ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό»

 

Αυτή είναι η δική μας διαδρομή, η κοινή μας πορεία, η δική μας δύναμη

Αυτή η υπομονή, αυτή η απόσταση, αυτή η απομόνωση χμ, θα συμφωνείς φαντάζομαι…

 

Τώρα…

Το κενό μεταξύ των ήχων, τραγουδά σ’ αγαπώ

Το κενό μεταξύ των γραμμάτων, σχηματίζει   ...   .-   --.   .-   .--.   .--

Το κενό μεταξύ των λέξεων, γράφει σ’ αγαπώ

Ο δικός μας, «μοναδικός» μας κώδικας καρδιάς

Τώρα μπορώ να πω, Σ αγαπώ με Τελεία και Παύλα!

 

 

«Αυτές τις ώρες να το θυμάσαι, πλάι μου να σαι, όταν θα ΄ρθουν

Για αυτές τις ώρες κι οι δύο μας φταίμε κι ότι κι αν λέμε, τι ωφελεί

Φτάνει που κλαίμε και που είμαστε μαζί

Να μ’ αγκαλιάζεις για να σ’ αισθάνομαι κι αν δεις να χάνομαι να μ ' ανεβάζεις, να μ ' ησυχάζεις και να με νοιάζεσαι, να με χρειάζεσαι όπως κι εγώ»!

 

 

Στον γόη της καρδιάς μου

Χρόνια σου Πολλά έρωτα μου!