user_mobilelogo

 

 

Δύο μήνες…

Ούτε μορφή, ούτε φωνή, ούτε παράπονα, ούτε σχόλια, ούτε παρατηρήσεις, ούτε παρεμβάσεις

Τίποτα

Ένα απόλυτο τίποτα

Πόσο περίεργα λειτουργεί μέσα μας ο χρόνος

Άλλοτε δεν καταλαβαίνεις το πώς περνάει και άλλοτε φαντάζει αιωνιότητα

Λένε πως ότι αγαπάμε ζει για πάντα μέσα μας

Πολλά λένε…

Νομίζω πως όλα αυτά είναι βλακείες, ανθρώπινες βλακείες του μυαλού για να καταλαγιάσουμε αυτά που νοιώθουμε, να τα δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας και να παίρνουμε θάρρος και δύναμη

Κι αν από πολύ μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε, τα πάντα θα εξαρτώνται από το τι σημαίνει για τον καθένα, τι είναι, τι αξίζει για αυτόν, αυτό που χάνει

Και εγώ σου λέω πως όλα αυτά που σκαρφίζεται το μυαλό είναι τρίχες κατσαρές, ίσιες, τρίχες όμως

Τίποτα επίσης δεν μπορεί να αναπληρώσει κανέναν σημαντικό άνθρωπο της ζωής μας, μόνο ο ίδιος μπορεί να το κάνει αυτό, κανένας άλλος

Αρνούμαι να συμβιβαστώ, αρνούμαι να αποδεχτώ, αρνούμαι να καταλαγιάσω αυτά που νοιώθω με οτιδήποτε άλλο πλην της σκληρής πραγματικότητας

Δικαίωμά μου

Γούστο μου και καπέλο μου

Κάποιοι σοφοί ανάμεσά μας, λένε επίσης πως στα δύσκολα κρίνονται όλοι και όλα

Σκατούλες ριγανάτες που λέει και ο σοφός λαός

Γύρνα στα δύσκολα και μέτρα κι αν βρεις παραπάνω από έναν, με τα χίλια ζόρια δύο στα δικά σου δύσκολα, σφύρα μου κλέφτικα

Μόνοι μας τα περνάμε τα δύσκολα

Το μπούγιο είναι καλό για τις φανφάρες και το χαβαλέ

Έτσι προκύπτει το ξεσκαρτάρισμα

Το θέμα δεν είναι η αποδοχή τελικά, όσο το να μάθεις να παλεύεις με το θηρίο που ξυπνά ενίοτε μέσα σου

Να του αφήνεις το χώρο να εκφραστεί

Να το κάνεις φίλο και να το νοιώσεις όταν σου ζητηθεί

Αυτή είναι η σημερινή αποτύπωση σκέψεων

Για αύριο βλέπουμε

Άλλη μέρα, άλλα δεδομένα, άλλα κέφια, άλλη ματιά…