user_mobilelogo

 

Σαν σήμερα Σάββατο πριν από πέντε χρόνια, περπατούσα επάνω σε τεντωμένο σχοινί μεταξύ ζωής και θανάτου

Η έννοια μου, η σκέψη μου, η αγωνία μου για αυτούς που αγαπώ, με κράτησαν όρθια

Η αγάπη, η πίστη, η ελπίδα μου πως θα τους ξαναδώ, με κράτησαν δυνατή

Πέντε χρόνια μετά, οι βράχοι της ζωής μου, με εγκατέλειψαν

Ο ένας για έναν άλλον κόσμο

Ο άλλος, ο δικός μου Παράδεισος, με έριξε στην Κόλαση

Γιατί όταν σε πετούν έξω από τον Παράδεισο οπουδήποτε αλλού, σου μοιάζει με Κόλαση

Μα δε πειράζει

Δε πειράζει..

Έτσι είναι όταν η καρδιά δρόμο αλλάζει