user_mobilelogo

 

 

Ανόητες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό, τόσο ανόητες που προκαλούν πόνο

Ίσως γιατί στο βάθος τους γνωρίζεις πως είναι αληθινές και η αλήθεια συνήθως πονάει

Τόσο ανόητα αληθινές

Πώς να τις θάψεις… όσο βαθιά και εάν καταφέρεις να τις κρύψεις, εκείνες θα βρουν τον τρόπο να ξετρυπώσουν

Σαν τα ανεξόφλητα χρέη, όσο κι αν τα αφήνεις. εκείνα θα βρίσκουν τον τρόπο να έρχονται μπροστά σου ζητώντας εξόφληση… ωραία παρομοίωση έκανα!

Εκεί βρίσκεται η ουσία όμως

Στην οφειλή, στην αποπληρωμή των χρεών

Και τα χρέη μας δεν είναι πάντα οικονομικά δυστυχώς, με αυτά την βρίσκεις την άκρη

Με τα άλλα χρέη τι κάνουμε και δη αυτά που έχουμε έναντι στον εαυτό μας

Κάπως έτσι έρχονται οι σκέψεις να σου θυμίζουν γεγονότα, στιγμές να σε βάλουν στην διαδικασία τις σύγκρισης, ώσπου να δεις μέχρι που γέρνει η ζυγαριά

Ακόμη κι αν από πριν ξέρεις πως δεν γέρνει προς την δική σου μεριά

Αλλά να αυτή η τάχα καθαρή εικόνα είναι και αυτή που εν τέλει σε πονάει

Και αυτό το ρημάδι το χέρι που τόσο απεγνωσμένα αναζητάς να κρατάς

Και ο καιρός περνάει και όλα σου μοιάζουν πως είναι σε τάξη, σε έλεγχο μέχρι μια στιγμή να σου ξυπνήσουν πάλι οι σκέψεις  και τότε αρχίζει πάλι το κουβάρι να μπλέκεται  και να εσύ όπως,  όπως να το ξετυλίγεται νομίζοντας ακόμη μία φορά πως θα βρεις την άκρη…

Άντε πάλι ξεκίνα το ατέρμονο παιχνίδι του μυαλού σου

Φτιάξε εικόνες, κάνε σενάρια, σύγκρινε καταστάσεις

Πάλεψε να ξεφύγεις από τον δράκο σου αν μπορείς!

Μέχρι να έρθει το τέλος της ημέρας και αποκαμωμένο από τις σκέψεις πια να κοιμηθείς

Να παίρναμε λέει μια γόμα και να σβήνουμε τα λάθη…

Και αλήθεια πόσο ενδιαφέρων θα είχε το τι θα διαλέγαμε να σβήνουμε;

Αυτά που μας προκαλούν τον πόνο;

Τι επιλογή θα κάναμε στα αλήθεια όμως;

Θα κρατούσαμε στο βιβλίο μας όσα δεν μας συμφέρουν; Ή όχι;

Απορίες!

Πάλι παιχνίδια του μυαλού

Δεν βρίσκετε πως μεγαλώσαμε αρκετά ώστε ακόμη να φοβόμαστε τον δράκο μας;

Ήρθε η στιγμή να τον αφήσουμε ελεύθερο και απλά να τον αντιμετωπίσουμε

Και τι μου ήρθε τώρα σαν σκέψη…

« Στο ίδιο έργο θεατές»…

Ε ναι νομίζω πως αυτή η φράση τα κλείνει μέσα της όλα!

Και ξέρεις τι λέω… Λέω αυτή την φορά να μην το ξαναδώ το έργο!