user_mobilelogo

 

Ξέρω...κατάλαβα

Μου πήρε μια θάλασσα και ένα φεγγάρι, για να καταλάβω και να εξηγήσω το άχραντο και ιερό μυστήριο του έρωτα

Σαν αγαπάς φεύγει η ψυχή και ταξιδεύει, να ανταμώσει το ίδιο της άυλο υλικό, αναζητά εκείνον που χέρι χέρι θα κάνουν βόλτες στο άπειρο, με ένα παγωτό από αστέρια να λιώνει στα δάχτυλά τους

Σαν αγαπάς φεύγει η ψυχή, το κορμί υπομονετικά υπομένει μόνο του

Σαν βάρκα ξύλινη χωρίς επιβάτη, χωρίς κουπί, χωρίς προορισμό.

Περιμένει την αλμυρή ψυχή να επιστρέψει και να φυσήξει ζωή, δύναμη, όρεξη για δημιουργία, χαμόγελο, τραγούδι, λόγια καλημέρας και καληνύχτας.

Ξέρω...κατάλαβα

Κορμιά αδειανά για λίγο, όσο φιλοξενούν ψυχές ανυπόστατες και ανυπόταχτες στην εποχή ετούτη

Ψυχές που δεν υποτάχθηκαν στην ύλη, ψυχές που άφησαν το σώμα τους αδειανό ταξιδεύοντας. Αλήθεια, πως να ερμηνευτούν από μια εποχή που λατρεύει, ζει και αναπνέει για την ύλη;

Ξέρω...κατάλαβα

Μου πήρε ένα φεγγάρι, μια θάλασσα και ένα καυτό δάκρυ

Ξέρω, κατάλαβα γιατί λένε τον έρωτα θάνατο και όχι ζωή.

Γιατί η ερωτευμένη ψυχή φεύγει μάτια μου, δε νοιάζεται να δώσει κέρματα στον βαρκάρη να την περάσει ανέγγιχτη στην απέναντι όχθη, έχει ήδη πληρώσει για τον έρωτα και τραγουδά κοχύλια,

βότσαλα και ανεμώνες.

Πεθαίνεις σαν αγαπάς κάθε μέρα και κάθε μέρα ξαναγεννιέσαι για πάντα

Άσε τα τετραγωνισμένα κουτάκια για αυτούς που ζουν με αριθμούς

Άσε να αναζητούν έρωτα, ζωή, οι στερημένοι της ζωής, αυτοί που ανασαίνουν μα δεν κόβεται η ανάσα τους, αυτοί που αναπνέουν μα δεν ξέρουν να κρατήσουν την αναπνοή και να βουτήξουν

ολόγυμνοι, στον πιο βαθύ τους βυθό

Άσε μωρέ…

Δύο θανάτους σου χρωστά ετούτος ο κόσμος

Έναν να σε ορίσει και έναν να ορίσεις εσύ!

“ Γεννήθηκε στις… Πέθανε στις …”.

Λες και δεν πεθαίνω κάθε μέρα και δεν το αντιλαμβάνομαι.

“Γεννήθηκα μια Άνοιξη, έζησα χίλιους χειμώνες και έμεινα αθάνατη γιατί έγινα ανάμνηση, χαμόγελο, φιλί και αγία κοινωνία από έρωτα και θα ξανάρθω πάλι σαν μάγισσα

Αυτό ναι

Ξέρω...κατάλαβα

Μου πήρε μια θάλασσα, ένα φεγγάρι, ένα καυτό δάκρυ και ένα χαμόγελο χειμωνιάτικης πρωινής πάχνης στο ξημέρωμα της μέρας

Η μέρα μου ξημερώνει σε νυσταγμένα άυπνα μάτια και με κοιτάζω σε καθρέφτες που γράφουν με κόκκινο κραγιόν, “Ξέρω, κατάλαβα”.

Αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια, θα πρέπει να συμβιβαστείς με τα ψέματα, γιατί η μεγαλύτερη απόσταση που έχουμε να διανύσουμε είναι εκείνη από τον εαυτό μας, μέχρι τα θέλω του.

Όταν κάτι δεν τελειώσει, κάτι σπουδαίο δεν θα αρχίσει ποτέ.