user_mobilelogo

 

Υπάρχει για μένα μια αυτόματη συνήθεια, κάτι που κάνω πάντα τις μέρες αυτές. Ίσως να έχει να κάνει με το κλείσιμο του χρόνου που διανύουμε, ίσως με την έλευση του νέου, δεν ξέρω και πραγματικά δε με νοιάζει να μάθω. Αφήνομαι στην ανάγκη αυτού που αισθάνομαι και σκέφτομαι για πόσα πράγματα έχω κάνει κατάθεση ψυχής μέσα από όσα γράφω.

Και είναι τόσο συναρπαστικό αυτό, σαν να στροβιλίζομαι στον αέρα, ελεύθερη, ευτυχισμένη!

Πάω στα Χριστούγεννα. Αν απομονώσω το μεγαλείο αυτής της μέρας ως μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή, ψάχνω την χαρά στη γιορτή, το κέφι, την ευτυχία. Ανατρέχω στην μνήμη μου και έρχονται εικόνες προηγούμενων χρόνων που δεν ένοιωσα ούτε κέφι, ούτε χαρά, ούτε ευτυχία. Πάω τέτοιες μέρες έναν χρόνο πίσω και κάνω την ανατροπή. Ήμουν τόσο ευτυχισμένη που εξέπληξα και εμένα, είχα μια χαρά για τις γιορτές που είχα χρόνια να νοιώσω, δεν μπορούσα να ξέρω το γιατί, απλά ένοιωθα πολύ χαρούμενη και έτσι το έζησα και έτσι το μετέδωσα. Σήμερα λοιπόν έκανα μια πολύ παρήγορη διαπίστωση, που μου έδωσε μεγάλη δύναμη να προχωρήσω σε αυτές τις γιορτές φέτος.

Και σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι.

Πέρσι ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα που πέρασα με την μάνα μου και ενώ όπως σας είπα τα προηγούμενα χρόνια ήμουν μέσα στην ξινίλα και την γκρίνια, σαν κακομαθημένο παιδάκι που δεν πήρε το δώρο που ήθελε, εκείνα τα Χριστούγεννα λες και κάτι μέσα μου έγινε και τα έζησα με χαρά.

Τώρα συνειδητοποιώ πόσο γαλήνια αισθάνομαι για αυτό. Για σκέψου, η τελευταία μας γιορτή μια τέτοια μεγάλη μέρα, να ήταν μέσα στην αρνητική σκέψη ενός τίποτα, για τίποτα. Για ανόητες, απατηλές, αρνητικές σκέψεις. Πως θα ένοιωθα σήμερα; Τι θα γύριζα να θυμηθώ; Τι πικρή γεύση θα είχα!

Ενώ τώρα, με γαληνεύει το ότι το ζήσαμε με χαρά. Μαζί!

Οκ! Λείπει το σώμα από την καρέκλα της γύρω από το τραπέζι, ναι λείπει. Όμως εκείνη είναι εδώ, είναι στην μυρωδιά των ρούχων της που φοράω στο κορμί μου, είναι στην σκέψη μου, είναι στην καρδιά μου, είναι στο μυαλό μου, είναι στον αέρα γύρω μου, είναι στην ζεστή ανάμνηση αυτών των ημερών, είναι στην δύναμη που συνεχίζει να μου δίνει και αυτά είναι δικά μου και είναι ανεξάντλητα. Αν με αυτά δεν πω πως είμαι ευτυχισμένη, τότε με τι…

Και τώρα έρχομαι στο συμπέρασμα όλων αυτών που ένοιωσα και θέλω να μοιραστώ.

Όταν πιστεύουμε ότι η ευτυχία προέρχεται από εξωγενείς παράγοντες, μπορούμε εύκολα να την βάζουμε σε αναμονή, μέχρι να αλλάξουν οι όποιες συνθήκες. Οι φράσεις “αν είχα αυτό...”, “αν ήταν εδώ...”, “αν ήμουν…”,συμπληρώνοντας κάποιο μελλοντικό γεγονός, βάζουν την ευτυχία μας σε αναμονή. Περιμένουμε κάτι, ή κάποιον να μας κάνει ευτυχισμένους αγνοώντας κάτι. Είναι αδύνατον να έχουμε την ευτυχία από εξωτερικούς παράγοντες, είναι αδύνατον να έχουμε διαρκή ευτυχία από οτιδήποτε εξωτερικό. Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ όσο κι αν περιμένουμε.

Για ανθρώπους που έχουν την χαρά να έχουν ζήσει αρκετά χρόνια, έχοντας βιώσει στιγμές προσωπικής ευτυχίας, πείθοντας τους εαυτούς τους πως αν έχουν πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο όνειρό τους θα ήταν πραγματικά ευτυχείς, θα διαπιστώσουμε πως όταν το τεράστιο όνειρο τελικά πραγματοποιείται ανακαλύπτουμε πόσο φευγαλέα πέρασε, ενώ του είχαν προσδώσει τεράστια διάσταση. Κάποιοι το λαμβάνουν και ως ένα ξαφνικό ξεφούσκωμα έναντι των προσδοκιών τους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως η ευτυχία που διαρκεί είναι μια φαντασίωση.

Με την βοήθεια και πάλι της μνήμης αναζητώ το μονοπάτι μου, κι όταν το δω, το μονοπάτι αυτό θα γίνει ένας ίσιος δρόμος. Η ουτοπία της ευτυχίας πέραν του εαυτού μας, είναι η μεγαλύτερη παγίδα του μυαλού μας. Βρίσκομαι στην θλίψη για αυτό που χάνω, για αυτό που δεν έχω και μέσα από την θλίψη που αφήνω να μπαινοβγαίνει στην σκέψη μου, βλέπω πως η ευτυχία δεν κατοικεί στον κόσμο. Όλα αλλάζουν. Η προσωπικότητά μας διαρκώς αλλάζει στο πέρασμα του χρόνου. Και αυτά που εχθές μας έκαναν ευτυχισμένους, για το αύριο δεν ισχύουν. Δείτε τις ζωές σας!

Έρχεται η σκέψη, ύστερα η αίσθηση και μετά η συναισθηματική αντίδραση.

Η ζωή είναι απλή. Τα πάντα γίνονται για εμάς, όχι σε εμάς! Κι όλα γίνονται την κατάλληλη στιγμή, ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά. Γίνονται ακριβώς την στιγμή που πρέπει για εμάς να γίνουν. Αν τώρα τύχει αυτή η στιγμή να φέρει κάτι που μας αρέσει, απλά τα πράγματα γίνονται για εμάς ευκολότερα.

Κάποιοι ψάχνουν την ευτυχία εκεί όπου βρίσκεται, κάποιοι άλλοι την αναζητούν τυφλά στον κόσμο.

Η ειρωνεία είναι που κατάλαβα πως κανείς δεν μπορεί να μου την δώσει. Για να την βρω, έπρεπε να πάω εκεί που πραγματικά βρίσκεται κι όχι εκεί που δεν υπάρχει. Οι σκέψεις με οδηγούσαν σε λάθος δρόμο, αλλά η θλίψη και το καλωσόρισμα του φευγαλέου πόνου μου έδειξαν, που είναι.

Η γαλήνη που ψάχνω είναι εδώ. Είναι μέσα μου. Με τόση φλυαρία που κάνουν οι σκέψεις στο μυαλό μου, έπρεπε να να το κάνω να σιωπήσει. Τότε άφησα τα συναισθήματά να περάσουν πρώτα. Και ένοιωσα την ευτυχία. Έπαψα να σκέφτομαι, για να αισθάνομαι. Δεν ήταν στα περσινά Χριστούγεννα, δεν ήταν στα δώρα, δεν ήταν σε τίποτα υλικό. Ήταν μέσα μου. Είναι μέσα μου.

Και για αυτό αισθάνθηκα γαλήνη.

Πέρασα άπειρες ώρες να σκέφτομαι το σώμα που μου λείπει και αρκούσαν λίγα δευτερόλεπτα συναισθήματος, για να καταλάβω πόσο ευτυχισμένη στιγμή έζησα. Πόσο ευτυχισμένη νοιώθω σήμερα, φέρνοντας στον νου την ανάμνηση!

Καταλήγοντας θέλω να σας προτρέψω να παρατηρείτε εσάς. Όχι τον εγωιστή, κακομαθημένο, εαυτό σας. Μέχρι να έρθει η στιγμή που θα φορέσουμε την ταμπέλα του “ενήλικος”, το πνίξιμο των συναισθημάτων μας, έχει γίνει δεύτερη φύση μας. Πραγματικά έχουμε καταπιέσει τα συναισθήματα μας σε τέτοιο βαθμό, που οι άνθρωποι μοιάζουμε με ωρολογιακές βόμβες έτοιμες να εκραγούν. Το πιο τρομακτικό είναι πως το μαθαίνουμε όταν ήδη είναι πολύ αργά. Είτε το σώμα μας έχει αρρωστήσει, είτε φτάσαμε στην έκρηξη, είτε είπαμε, ή, κάναμε κάτι που θα μετανιώσουμε για την υπόλοιπη ζωή μας.

Το μεγαλύτερο ψέμα, είναι πως η ευτυχία καθορίζεται από κάτι ή κάποιον. Η μεγαλύτερη αλήθεια, είναι πως η ευτυχία δεν είναι επίγεια. Έχουμε την τάση να ζητάμε αποδείξεις για όλα, να δούμε με τα μάτια μας. Πολύ σοφά ο “Μικρός Πρίγκηπας” λέει πως μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια! Η ευτυχία είναι σαν το συναίσθημα που νοιώθεις όταν είσαι ερωτευμένος, όταν γίνεσαι γονιός και αντικρίζεις το νεογέννητο μωρό σου. Λάμπεις, πλέεις σε πελάγη ευτυχίας, ένα συναίσθημα που θες κι άλλο κι άλλο και παρακαλάς να μην τελειώσει.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί τότε δεν είσαι εσύ, τότε χάνεις τον εαυτό σου, μέσα στον άλλον, τότε χάνεται το εγώ.

Ευτυχία είναι αυτό που ήδη είστε!

Υπάρχει ένα δίλημμα σε κάθε στιγμή. Να είσαι αυτό που είσαι ή αυτό που δεν είσαι.

Κάθε δευτερόλεπτο κάνεις επιλογή!