user_mobilelogo

 

Στους κοσμικούς ουρανούς επικρατεί ένα χάος. Καθόλου περίεργο κατά κάποιον τρόπο.

Επί γης επικρατεί μια αντιμετώπιση προκλήσεων. Προκλήσεις που κουβαλάμε βαρίδιο του προηγούμενου χρόνου. Όμως δεν είμαστε στον προηγούμενο χρόνο. Είμαστε στο σήμερα, στο τώρα.

Φαίνεται σαν κάτι να έχει κολλήσει, σαν κάποιος να έχει σταματήσει τον χρόνο, τις εξελίξεις.

Γεγονότα που μας καπελώνουν πριν καν λάβουμε δράση.

Εμείς αλήθεια που είμαστε; Σε ποιο σημείο του έργου, άραγε μπαίνουμε; Έχουμε ατάκα, ή μήπως είμαστε απλοί κομπάρσοι;

Πως και πόσο έχουμε εξελιχθεί όλοι;

Πως και πόσο άλλαξαν οι ζωές μας;

Πως και πόσο μετατοπίστηκαν οι πραγματικές προτεραιότητές μας;

Πόσο και πως πήρε νόημα η ζωή μας;

Έχουμε θέσει τις προθέσεις μας;

Άραγε αρέσει αυτό που είμαστε στο σύμπαν;

Μήπως μέσα από ένα μεγάλο μάθημα δεδομένων που είχαμε και χάσαμε, κάτι μας ζητάει να αλλάξουμε;

Να αφήσουμε αυτό που ήμασταν και να δούμε πως θα συναρμολογήσουμε αυτό που μπορούμε να γίνουμε;

Ας πούμε πως γράφουμε ένα νέο βιβλίο. Για αρχή χρειαζόμαστε έναν τίτλο, μια επικεφαλίδα. Θα βοηθήσω με πιθανούς τίτλους και όποιον διαλέξετε, κρατήστε τον δικό σας.

Νέα Αρχή!

Ή θα μπορούσε να λέγεται Ο Δρόμος!

Ακόμα κατάλληλος μοιάζει, Το Αύριο!

Πολλοί μου έρχονται στο μυαλό, αλλά είμαι σίγουρη πως καταλάβατε το νόημα του τίτλου ενός τέτοιου βιβλίου! Οπότε το αφήνω στην δική σας αισθητική και κρίση, άλλωστε για το δικό σας βιβλίο

πρόκειται!

Το δικό μου λέγεται Η Νέα Γνήσια Εκδοχή Του Εαυτού Μου.

 

Ποτέ δεν μπορούμε να αφήσουμε, να ξεχάσουμε, να διαγράψουμε αυτά που περάσαμε. Ακόμα κι αν αρκετές φορές, υποβάλουμε το μυαλό σε ύπνωση αναμνήσεων που θέλουμε να σβήσουμε, στην

πραγματικότητα δεν είμαστε ικανοί να τις διαγράψουμε. Απλά δεν πλησιάζουμε αυτό το μικρό κουτάκι των αναμνήσεων, κρατώντας τες στο σκοτάδι. Αυτό στην ουσία λέγεται ασφαλή δικλίδα

προστασίας του πονεμένου μας εαυτού. Δικλίδα που ενεργοποιούμε κρύβοντας και όχι ως θα έπρεπε να κάνουμε, ίασης λόγου χάρη!

Στην βαλίτσα μας λοιπόν και αυτή τη νέα χρονιά κουβαλάμε ότι κουβαλούσαμε, μας πονάνε όσα μας πονούσαν.

Που ψάχνουμε την θεραπεία; Που αναζητούμε λύσεις;

Αφού λοιπόν είμαστε στο σήμερα, εμείς γιατί επιμένουμε τόσο μα τόσο να είμαστε οι ίδιοι;

Φυσικά δεν μπορείς από την μια μέρα στην άλλη να γίνεις ένας άλλος, μπορείς όμως να φτιάξεις καλύτερο εσένα!

Εσένα φυσικά, που είμαι σίγουρη πως αν πάρεις όλα τα καλά στοιχεία που διαθέτεις και τα δεις ένα προς ένα, κοιτώντας και εκείνα που αρνείσαι να δεις θα καταλάβεις πόσο σημαντικός και

ξεχωριστός είσαι!

Αυτό κρατάμε!

 

Ξεκινώντας να γράφω το δικό μου βιβλίο, άνοιξα το δικό μου κουτάκι και δεν φαντάζεσαι τι βρήκα μέσα!

Έναν θησαυρό, ναι αλήθεια σου λέω…

Βρήκα εμένα κρυμμένη εκεί μέσα! Βρήκα ένα κοριτσάκι, χαρούμενο, αισιόδοξο, δυνατό. Εδώ κι εκεί πεταμένα και τσαλακωμένα, βρήκα τις απογοητεύσεις μου και όνειρα που ξέχασα πως είχα.

Βρήκα στιγμές που με πλήγωσαν και με έκαναν εγωίστρια και πεζή. Βρήκα τις άμυνες, κάτι ηλίθιους μηχανισμούς επιβίωσης, που έβαζα σε λειτουργία για να με προστατέψω από όσα με πονάνε.

Βρήκα γέλιο, βρήκα δάκρυ, θυμό.

Αναποδογύρισα το κουτάκι μου και χύθηκε έξω, ότι είχε και δεν είχε μέσα.

Μάντεψε τι έγινε…

Άνοιξα τα χέρια μου και τους έκανα μια μεγάλη αγκαλιά. Βγήκα έξω από εμένα, για να δω καλύτερα εμένα. Έτσι έμαθα να με παρατηρώ. Τι με πειράζει, τι με ενοχλεί, τι με θυμώνει, τι με κάνει

χαρούμενη, τι με πεισμώνει, τι με κάνει να αντιδρώ. Πόντο πόντο σκάλιζα τα πάντα, την κάθε μου αντίδραση.

Φαντάζομαι πως αν ανοίξεις κι εσύ το δικό σου κρυμμένο κουτάκι, θα βρεις πολλά κοινά με τα δικά μου, αρκεί να μην φοβηθείς να το κάνεις.

 

Ξέρεις η ζωή και οι βαθιές επιθυμίες μας, μοιάζουν σαν μία μεγάλη σκάλα. Σαν ήμασταν παιδιά ανεβαίναμε τα σκαλιά τρέχοντας, πηδώντας τα δυο δυο! Κάπου στα είκοσι κόψαμε λίγο φόρα και τα

ανεβαίναμε γοργά μεν, αλλά πιο χαλαρά, έχοντας όλο τον χρόνο με το μέρος μας γα να φτάσουμε πάνω. Στα σαράντα μας, κουραζόμαστε μόνο που τα βλέπουμε.

Όμως η ζωή δεν είναι μια απλή σκάλα που μας καλεί ανάλογα την ηλικία μας να την ανέβουμε. Η σκάλα μας δίνει το τέμπο και εμείς εκείνο που καλούμαστε να κάνουμε, είναι σε κάθε σκαλί να

προάγουμε εμάς.

Πόσο χρόνο από την ζωή μας έχουμε φάει να ασχολούμαστε με το τι μας έκαναν οι άλλοι, πόσο χρόνο καταναλώσαμε σε αρνητικές σκέψεις δίχως καν να το καταλάβουμε…

Εσένα που νοιώθεις φόβο θέλω να σε πείσω πως δεν χρειάζεσαι να έχεις. Και εσένα που αισθάνεσαι σε τέρμα θέλω να σε πείσω πως την ίδια στιγμή μπροστά σου υπάρχει μια νέα πόρτα που ούτε

καν την βλέπεις!

Για να φύγεις από το σημείο που είσαι και να φτάσεις στο σημείο που θέλεις μαζί σου χρειάζεσαι εσένα, ηρεμία, υπομονή και επιμονή.

Ξεκίνησε με την αποδοχή του εαυτού σου, μάθε τον, δέξου τον, κατάλαβε τον.

Σκέψου πως απέναντί σου έχεις κάποιον που αγαπάς και κάνει ένα λάθος. Του δίνεις κουράγιο, θάρρος, συγχώρεση, δεν τον στήνεις στον τοίχο. Το ίδιο και με περισσότερη αγάπη οφείλεις να κάνεις

σε εσένα.

Σε μια χρονική στιγμή όπου όλοι είμαστε ριγμένοι στο ποτάμι είναι ώρα να καταλάβουμε πως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Γράψε ένα γράμμα. Στον εαυτό σου, σε εκείνον που σε πλήγωσε πολύ, σε εκείνον που έχει φύγει και εσύ δεν πρόλαβες να του πεις όσα είχες να πεις.

Παρατήρησε εσένα, πως αντιδράς στα ερεθίσματα που λαμβάνεις γύρω σου στην κάθε μέρα.

Το μυαλό μας δεν είναι κάβα να το γεμίζουμε με απωθημένα, με άχρηστες σκέψεις, παράπονα. Χρησιμοποιούμε το μυαλό μας όχι μόνο σαν ένα κουτί, αλλά σαν συρτάρι. Κρατώντας πράγματα που

δεν μας χρειάζονται. Αυτός που μου μίλησε στραβά, ο άλλος που με κοίταξε λίγο περίεργα, γιατί ο ένας, γιατί ο άλλος...γεμάτοι από ένα παρελθόν που μας κρύβει τη θέα από αυτό που έχουμε

σήμερα.

Σε αυτή την εποχή της υπερβολικής δράσης και της υπερβολικής αντίδρασης, μείνε ήρεμος.

Κανένας χρόνος δεν είναι χαμένος, κανένας χρόνος δεν είναι τυχερός ή άτυχος προς εμάς. Ο χρόνος είναι με το μέρος μας, αρκεί να τον αξιοποιούμε σωστά υπέρ μας.

Όπως ο ήλιος χαρίζει ζέστη μέσα από τις ακτίνες του, έτσι κι εμείς ας ανοίξουμε τις ακτίνες μας σε νέα κίνητρα, σε νέες εμπνεύσεις, σε νέους στόχους, σε νέες ιδέες, με δημιουργικότητα, με χαρά.

Να είμαστε αληθινοί, ειλικρινείς, κυρίαρχοι του εαυτού μας.

Πολλές φορές θα ανέβουμε το βουνό της ψυχής μας, άλλοτε ίσως κολυμπήσουμε στον δικό μας συναισθηματικό ωκεανό νοιώθοντας ολομόναχοι. Ακόμα κι έτσι να είναι, βαθιά ανάσα και βγαίνουμε

πάλι και πάλι και πάλι.

Οι καιροί άλλαξαν! Όχι αλλάζουν, άλλαξαν ήδη...Οι άνθρωποι θα πρέπει να μάθουμε να επιβιώνουμε έξω από κάθε σύστημα, πάσης φύσεως σύστημα, ακόμη και εκείνο που εμείς κλείσαμε εμάς. Να

θυμάσαι την δύναμή σου, τους στόχους, τα όνειρά σου, βήμα βήμα, σκαλί σκαλί.

Πίστεψε στον εαυτό σου και όλα θα πάνε καλά!