user_mobilelogo

 

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή

 

Ο αέρας σφύριζε έξω από τα παραθυρόφυλλα, σαν να προσπαθούσε κάτι να πει
Ήταν Χειμώνας και το κρύο ήταν τσουχτερό, τα πουλιά είχαν λουφάξει στις κρυψώνες τους πάνω και μέσα στα δέντρα.
Ήταν αργά και οι δρόμοι ήταν έρημοι. Τελείως;
Χμ!  Όχι τελείως, με λίγη παρατηρητικότητα, μπορούσες να διακρίνεις μια λεπτή, αεικίνητη σκιά να προχωρά αργά κολλημένη στο τοίχο.


Εσύ κοιμόσουν βαριά. Η σκιά προχώραγε…
Δυστυχώς εκείνο το βράδυ, είχες ξεχάσει να φορέσεις το σκουφάκι του ύπνου με αποτέλεσμα, τα όνειρά σου να μπορούν να κάνουν μικρές αποδράσεις στον ελεύθερο χώρο.
Τα όνειρά σου εκείνο το  κρύο βράδυ, πέταγαν στο δωμάτιο! Έκαναν σκανταλιές σαν τα μικρά παιδιά.
Τρυπώνανε και ξετρυπώνανε στα πιο απίθανα μέρη του σπιτιού!

 

Ανάμεσά τους…ανάμεσα στα όνειρα σου ήταν κι αυτό εκεί
Αυτό το πιο σπουδαίο σου όνειρο. Αυτό στο οποίο λογοδοτείς και που σε ξέρει πιο καλά από τον καθένα, αυτό που…
Εδώ φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο!
Το πιο σπουδαίο όνειρο μεταμορφώθηκε σε μια λεπτή και αέρινη φιγούρα
Τότε τα μικρά σκανταλιάρικα όνειρα σώπασαν και στάθηκαν να ακούσουν…
Πήρε το λόγο.
Είσαι πραγματικά έτοιμος να ακούσεις;
Να σου πω…
Ρωτάς να μάθεις ποιος  είμαι τι είμαι…ακόμα θυμάμαι τη φωνή σου να λες, όταν θα μπορώ θα κάνω και θα… και θα …. θα… θα.
Πολλά πράγματα θα κάνεις τότε που θα μπορείς. Κι αυτό που δεν έγινε τώρα, θα το κάνεις τότε…
Και αυτό που δεν το έκανες φέτος θα το κάνεις του χρόνου…
Τι λες; Αυτό δε λες;;;
Του χρόνου θα κάνω, θα , θα , θα…
Κάπως έτσι, τα θα σου τα προγραμματισμένα, παρέα με τα θα που θα σου προκύψουν και με όλα τα θα που ονειρεύεσαι ενωμένο πάζλ στο σήμερα.
Ένα αλλοπρόσαλλο παρών, ένα απρόβλεπτο παρών που σαν πρόσφορο έδαφος σου δίνει όλα τα Θα που ονειρεύεσαι.

 

Πόσο γρήγορα ο μελλοντικός χρόνος, περνάει στο παρελθόν…
Πόσο καλά πιστεύεις πως τα Θα του φέτος, θα γίνουν τα Θα του χρόνου.
Πώς να εμποδίσεις τα όνειρα…είμαστε στην ανθρώπινη φύση σου, ακόμα και αν ξέρεις πως ούτε του χρόνου θα τα πραγματοποιήσεις.
Όμως δες, πιστεύεις, ονειρεύεσαι, έχεις μια κρυφή ελπίδα πως θα τα κάνεις πράξη!
Περιμένεις να γίνουν όπως τα επιθυμείς. Και όταν κουράζεσαι πια, αφού όσο κι αν περίμενες δεν έγιναν,  αυτά…Γίνονται πράξη! Γίνονται από όνειρο αληθινά!
 Αυτά είναι τα όνειρα, μια μεγάλη οθόνη και εσύ μη πάψεις να προβάλεις εκεί,  όλα όσα επιθυμείς να κάνεις!
Ακόμα αναρωτιέσαι...Δε κατάλαβες ακόμα;
Είμαι αυτό που έθαψες βαθιά, είμαι αυτό που ξέχασες πως υπάρχω πάντα μέσα σε σένα. Είμαι αυτό που σε είδα να λυγάς, να τα παρατάς, να κουράζεσαι, να απογοητεύεσαι, να κλαις!
Είμαι αυτό που ξέχασες πως υπάρχω και επιστρέφω πάντα,  όταν εσύ παύεις να πιστεύεις σε σένα στην δύναμή σου.
Είμαι αυτό που ήρθα να σε ξυπνήσω πάλι και πάλι και που δε θα φύγω μέχρι να βεβαιωθώ πως έστω κάποια, θα τα κάνεις πραγματικότητα μέχρι τα βαθιά γεράματα σου, εκεί λίγο πριν το τέλος…
Είμαι αυτό που ήρθα να σε προειδοποιήσω, πως τα όνειρα εκδικούνται…όταν δεν τα κάνεις αληθινά!

 

Γιατί έτσι πρέπει
Γιατί έτσι αξίζει σε κάθε Άνθρωπο, να τα κάνει αληθινά.  Άλλωστε γι’ αυτό δημιουργήθηκαν!
Κάθε βράδυ στα όνειρα σου, στέλνω φύλακα άγγελο για σένα…Σου στέλνω τις ονειροπαγίδες μου, είναι τα φίλτρα που παγιδεύουν τα κακά όνειρα στα σχοινιά τους.
Ύστερα επιτρέπουν στα καλά όνειρα να σε πλησιάσουν όσο εσύ κοιμάσαι.

 

Μόνο θυμήσου…μην τα πληγώσεις, πληγώνονται όταν επιτρέπεις να στα παγιδεύουν!
Αυτό είμαι…Ο Βασιλιάς των ονείρων σου…
-Τα όνειρα άρχισαν πάλι να πετούν τριγύρω στο δωμάτιο.
 Ξημέρωνε…Τα πουλιά άρχισαν δειλά δειλά να κελαηδούν να βγαίνουν από τις κρυψώνες τους, τα όνειρα κρύφτηκαν.

 

Ένα, ένα, έσβηνε και χανόταν…Το ένα το πιο σπουδαίο άρχιζε και αυτό λίγο, λίγο να σβήνει…
Έγινε τόσο μικρό μέχρι που έμεινε στον αέρα, σαν αστεράκι Σε πλησίασε καθώς κοιμόσουν και απαλά σου χάιδεψε τα μαλλιά
Ρώτησες ποιος είμαι, είπε…
Τώρα έμαθες! Είμαι Εσύ, ψιθύρισε…