user_mobilelogo

 

Που βρίσκομαι, που είμαι, που θέλω να πάω…

Στην εμπορική γλώσσα αυτό λέγεται, κάνω ταμείο. Το ζητούμενο δεν είναι να ακούσω την φωνή της λογικής, αλλά την φωνή του ενστίκτου και της φυσικής μου διαίσθησης.

Γνωρίζοντας το παρελθόν, μπορούμε λιγάκι πιο εύκολα να διαβάσουμε το μέλλον στις υπάρχουσες συνθήκες τις ζωής μας.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λέξεις όπως απολογισμό, αποφάσεις, εγώ θα διαλέξω το “προώθηση σχεδίων”. Η κατάσταση των τελευταίων μηνών, πατημένου χρόνου αεράτα θα πω, προκάλεσε μια παγομάρα, κάτι σαν στάση εμπορίου. Οξύμωρο αν σκεφτείς πως κάτι τέτοιο συνέβη τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Σταμάτησε απότομα μια φυσική ροή και πάγωσε όνειρα, βελτιώσεις, κινήσεις που έδειχναν τόσο προκαθορισμένες από εμάς, σαν δεδομένες σχεδόν.

Ότι ορίζει ο καθένας μας ως εξέλιξη, πρωτίστως προσωπική και δευτερεύοντος γενική.

Επαγγελματικά, ερωτικά, οικογενειακά, θέματα που άπτονται με τους πολύ δικούς μας άλλους, μπήκαν στο μικροσκόπιο. Σιγά σιγά βγαίνουν από τον πάγο του πρώτου σοκ και μας ζητούν απαντήσεις. Με πυξίδα το ένστικτό μας, αυτήν την δόλια εσωτερική φωνή που έχω αναφέρει πολλάκις, έφθασε η στιγμή να ακολουθήσουμε τον δρόμο που από πάντα ξέραμε πως ήταν ο κατάλληλος για εμάς. Ο δρόμος γράφει συναίσθημα και πιο πολύ από ποτέ είναι μονόδρομος. Κάνουμε ένα σφάλμα ασχολούμενοι με σημαντικούς τομείς της ζωής μας. Παραβλέπουμε ή διαστρεβλώνουμε την συναισθηματική μας ασφάλεια. Αγωνιούμε και πασχίζουμε ολόκληρη ζωή για την οικονομική πετώντας στην άκρη την πιο ζωτικής σημασίας ανάγκη μας.

Θέματα σχέσεων, ερωτικών, φιλικών, κοινωνικών, συγγενικών, επαγγελματικών επείγουν να στραφούν προς την πυξίδα που λέγεται συναίσθημα. Σε ότι το ένστικτό λέει μας πάει, μας ταιριάζει, μας γεμίζει, μας ολοκληρώνει, μας κάνει χαρούμενους, ευτυχισμένους, μας προάγει σε καλύτερους ανθρώπους. Με αφύπνιση νου, σκέψη, στόχων, δράση, υλοποίηση. Η συναισθηματική μας ασφάλεια είναι το κλειδί για όλα τα υπόλοιπα. Εδώ η φωνή της λογικής μπορεί να μας πει άλλα, μπορεί να μας οδηγεί σε έναν δρόμο εντελώς αντίθετο, προς μια κατεύθυνση τελείως μα τελείως διαφορετική.

Η λογική βάζει στο μυαλό λόγια και εκείνα μας λένε τα δικά τους και εσύ είσαι στην μέση του δρόμου σε κεντρική λεωφόρο σε ώρα αιχμής. Εσύ είσαι το μόνο αληθινό στο σκηνικό. Την κίνηση την προκαλούν οι σκέψεις που είναι τα αυτοκίνητα, το μποτιλιάρισμα είναι οι φόβοι και ο κίνδυνος πως θα καθυστερήσεις, είναι τα λόγια που σου λέει.

Εν τέλει καταφέρνει να μας αποπροσανατολίσει, κάνοντάς μας υποχείρια του μεγαλύτερου φόβου μας, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον φόβο.

Άλλωστε σκέψου, πότε η φωνή της λογικής συμφώνησε, με την φωνή του συναισθήματος ε;

Ποτέ. Νομίζω όμως πως αν ρωτήσουμε ανθρώπους που τελικά άκουσαν την φωνή της λογικής τους αν και το επιθύμησαν να είχαν επιλέξει την φωνή του συναισθήματος, σε βάθος χρόνου το μετάνιωσαν.

Τώρα όμως μιλήσει δεν μιλήσει, δεν μας παίρνει ρε παιδί μου να την ακούσουμε.

Πολλώ δε μάλλον να την κάνουμε οδηγό μας. Το υποχρεωτικό τέλος σχεδόν μας καλεί. Είναι σε οτιδήποτε. Ακόμη μπορεί να θελήσουν οι άλλοι να το θέσουν σε εμάς. Είναι και αυτό ένα σενάριο.

Και στις δυο περιπτώσεις, από όπου και αν προέρχεται, όποιον τομέα της ζωής μας αφορά, ότι μα ότι κι αν πραγματεύεται, όσο σοκαριστικό να φανεί και να είναι εν τη γένεση του, είναι λυτρωτικό και αυτό θα φανεί στο μέλλον.

Για να χαλάσει κάτι, κάπου χωλαίνει. Παύει να λειτουργεί.

Έτσι αυτό που ορίζεται ως τέλος είτε το κινητοποίησες εσύ, είτε στο ορίζουν οι άλλοι, είναι οι κύκλοι (που επίσης έχω καταναλώσει πολύ μελάνι να γράφω) που κλείνουν με σκοπό να μας γιατρέψουν, ώστε να προχωρήσουμε μπροστά ανοίγοντας καινούργιους.

Πιθανώς και δικαίως να περάσεις μέσα από ένα μονοπάτι συναισθηματικής φόρτισης. Παρατήρησε όμως πως τα προβλήματα που συναντάμε, είναι προσιτά των δυνατοτήτων μας και αυτό αποδεικνύεται όταν τα έχουμε επιλύσει και τα έχουμε προσπεράσει. Συνήθως τότε ανακουφισμένοι λέμε ουφ πάει κι αυτό πέρασε, ξεχνώντας εκείνη την στιγμή το πόσο το είχαμε δραματοποιήσει.

Αν για παράδειγμα δούμε ένα ψηλό κτίριο η σκέψη του να ανέβουμε στην κορυφή μας τρομάζει, αν δε κοιτάξουμε κάτω το πιο πιθανό είναι να μας πιάσει πανικός. Αν όμως ανέβουμε και κοιτάξουμε τον κόσμο από πάνω με μια άφοβη ματιά, θα δούμε τα πράγματα διαφορετικά.

Με μια προϋπόθεση, να μην ανέβουμε με αρνητική προκατάληψη, φόβο, δισταγμό, αλλά να βουτήξουμε στον βυθό της καρδιάς μας και να απολαύσουμε αυτό που εκείνη την στιγμή αισθανόμαστε. Δέος και ομορφιά, απλότητα και ολοκλήρωση.

Και έτσι όπως τα τεράστια κτίρια που βλέπεις τεράστια σου φαντάζουν τόσο μα τόσο μικρά και είναι, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στον εσωτερικό σου κόσμο. Φαντάζουν μεγάλα γιατί εσύ, εγώ τα μεγεθύνουμε.

Ονειρέψου που θέλεις να είσαι, πως θέλεις να είσαι, αφυπνίσου, άκου, βλέπε γιατί εσύ είσαι ο κυρίαρχος του εαυτού σου και των ονείρων σου.