user_mobilelogo

 

Έχω τελειώσει το μαγείρεμα για το φαγητό της επόμενης ημέρας (γνωστή καλονοικοκυρά και παραδοσιακή γυναίκα, για εκείνους που με γνωρίζουν). Η ξαφνική σκέψη μια βόλτας με το αυτοκίνητο ακούγοντας μουσική, μου άρεσε. Έτσι ξεκίνησα. Και ενώ οδηγώ ήρεμα απολαμβάνοντας την μουσική, έχοντας λίγο παραπάνω κίνηση από τις προηγούμενες ημέρες, στο τέλος του δρόμου με πιάνει φανάρι. Στο αντίθετο ρεύμα περιμένοντας ο οδηγός επίσης το φανάρι, την προσοχή μου τραβάει μια τεράστια νυφική, καλόγουστη ανθοδέσμη. Λευκό, ελαφρώς ψηλό αυτοκίνητο, γυαλισμένο σαν βγαλμένο μόλις από έκθεση, ροζ σατέν κορδέλες περασμένες διακριτικά στους καθρέφτες του (λευκή είναι το ιδανικό, αλλά θα χανόταν στο ήδη λευκό χρώμα του αυτοκινήτου) και μια ανθοδέσμη στην δεξιά του πλευρά. Σκέφτομαι πως έρχεται κατευθείαν από το ανθοπωλείο που ανέλαβε τον στολισμό των λουλουδιών! Ανάβει πράσινο και οι δρόμοι μας είναι δίπλα. Πολύ βιαστικά προλαβαίνω να ρίξω μια ματιά, άλλωστε ήταν μόνος, αυτό ήταν κάτι που είχα διακρίνει ήδη. Αυτό ήταν! Η ιδέα της βόλτας έδωσε την θέση της στις σκέψεις, αναστροφή και πίσω.

Παντρεμένη χωρισμένη δύο φορές με τον ίδιο άντρα, (λες και χρειαζόμουν επιβεβαίωση για την απόφαση του γάμου, που ούτως ή άλλως δεν υπήρξα οπαδός) ένα τσίμπημα το ένιωσα στην καρδούλα μου δεν θα το κρύψω! Ασυναίσθητα σκέφτηκα την νύφη. Ετοιμασίες, λίγο άγχος, λίγος εκνευρισμός, άλλοτε ανυπομονησία να περάσει ο χρόνος, διάφορα συναισθήματα να λαμβάνουν χώρα σε γρήγορο χρόνο, τόσο όμοιο με τις σκέψεις μέσα στο μυαλό μου την δεδομένη στιγμή. Αναρωτήθηκα γιατί ένοιωσα αυτό το σκίρτημα; αφού δεν έχω μια όμορφη εικόνα για τον γάμο γενικά. Δεν είχα όνειρο να με δω ντυμένη νύφη και ούτε φυσικά η πορεία της ζωής μου με διέψευσε ώστε να αλλάξω γνώμη για αυτόν. Τότε γιατί αυτό το τσίμπημα;

Για το όνειρο που δεν έζησα; για το παραμύθι που δεν διάβασα;(μεταφορικά εννοώ) Γιατί;

Για όλα!

Και για το όνειρο που μου στέρησα λόγω λάθους επιλογής, λόγω έλλειψης έρωτα, λόγω χαρακτήρα, λόγω βλακείας κοκ. Και για το παραμύθι.

Τώρα εδώ έχοντας διανύσει μια αρκετά μεγάλη πορεία και έχοντας απομακρυνθεί πολύ από τα γεγονότα, το σκίρτημα μάλλον έχει να κάνει και με τα δύο. Μη έχοντας το όνειρο, δεν διάβασα ούτε το παραμύθι κι ας είχε στο τέλος κακό δράκο κι ας μην ζούσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Θα με ρωτήσεις, μετάνιωσες για τον γάμο που απέτυχε; Αν το ήξερες θα άλλαζε κάτι; Δεν ξέρω, μπορεί σήμερα να απαντήσω ναι και αύριο όχι.

Και ξέρεις γιατί θα συμβεί αυτό;

Γιατί ούτε σε αυτή την στιγμή δεν υπερασπίστηκα το δικό μου όνειρο. Αγνόησα τον έρωτα που δεν ήρθε, αγνόησα το όνειρο ενός λιτού γάμου σε ένα μικρό ξωκλήσι δίπλα στην θάλασσα με λίγους, ελάχιστους ανθρώπους κοντά μου, αγνόησα την φωνή που φώναζε φύγε. Τα αγνόησα όλα. Αφέθηκα στην παραίτηση και τέλος. Λες και κάποιος άλλος ήταν εκεί κι όχι εγώ...

Ανατρέχω στην μνήμη μου για βοήθεια.

Σκαλίζω μέσα μου να βρω την αιτία και την διακρίνω. Δεν είναι ο φόβος της αποτυχίας σε καμία περίπτωση, που με έκανε να μην θέλω τον γάμο. Είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό για μένα. Ο έρωτας!

Αυτός μου έλειπε, αυτός θα ήταν ο διακόπτης που θα μου άναβε το όνειρο.

Το πακέτο ήταν λάθος, όχι η διεύθυνση. Εκεί πάντα κατοικούσε και το όνειρο και ο έρωτας, απλά ίσως γιατί (η ζωή ξέρει καλύτερα να απαντήσει), έτσι ήτανε να γίνει λέω εγώ. Και μέσα σε αυτήν την τόσο πεζή και συνειδητοποιημένη απάντηση, έχω κρύψει όλη μου την αλήθεια.

Ήθελα όλο το πακέτο. Γιατί τώρα που ένοιωσα τον έρωτα, τώρα που ζω το παραμύθι με τον δικό μου πρίγκηπα, έχω χάσει την πίστη μου για το όνειρο.

Αυτό το ανόητα ρομαντικό κορίτσι που ήθελε να ερωτευθεί, να παντρευτεί δίπλα στο κύμα, να κάνει παιδιά και να ζήσουν αυτοί καλά, αυτό το κορίτσι πήδηξε και μου έφερε σκίρτημα.

Το ίδιο κορίτσι είναι αυτό που γράφει τώρα

Το ίδιο κορίτσι είναι αυτό που έδωσε μέσα του την ευχή, να γίνει ευτυχισμένη η άγνωστη νύφη!